Brazilië op zijn best

Je thuis voelen aan de Braziliaanse noordoostkust is geen probleem.Zo kleurrijk als de bevolking zelf is, zo’n bonte mix vormen de toeristen. Er is voor elk wat wils: van badderen in Pipa en Natal tot een spectaculaire buggyrace in de Braziliaanse Sahara.

Wij zijn niet de eerste Nederlandse bezoekers van Rio Grande do Norte, de noordoostelijk gelegen Braziliaanse staat waar jaarlijks miljoenen Europeanen op afkomen. Met iets minder frisse bedoelingen bracht de West-Indische Company (WIC) drie eeuwen terug een bezoek aan dit gebied. ‘Handelaren’ als Piet Hein wilden namelijk graag een graantje meepikken van de zeer lucratieve suikerriethandel. De Nederlanders veroverden zelfs belangrijke delen van de kuststreek, maar capituleerden in 1661 alsnog voor de Portugezen. Alle Braziliaanse bezittingen werden noodgedwongen verkocht voor 63 ton goud. De oorlog had echter zoveel geld gekost dat de WIC moest worden ontbonden. Hopelijk nemen de Brazilianen ons deze misstap anno 2009 niet al te kwalijk...
Na een pitstop in (het ooit Nederlandse) Fortaleze arriveren we op het vliegveld van Natal, hoofdstad van de staat én trots recordhouder van het grootste aantal zonuren in Brazilië. Wie van strand houdt, zit gebakken in de ‘City of the Sun’. Shopaholics mogen trouwens ook niet klagen,want de plaatselijke Midway Mall is het grootste winkelcentrum van Latijns-Amerika. Verder blinkt de stad niet uit in culturele of historische bezienswaardigheden. We hadden al zo’n donkerbruin vermoeden toen de VVV ons bestookte met foldertjes van een buggytour. Goddank slaan we ‘m niet af, want ondanks de sterke geur van touristtrap blijkt het een van de spectaculairste activiteiten die we kennen. De ‘Genipabu buggytour’ voert met hoge snelheid over duinpieken die tot 50 meter hoog zijn. Alsof we in een achtbaan zitten waarvan het karretje uit de rails is gelopen. Daarnaast behoort het duingebied rond Genipabu tot de mooiste ter wereld. Sahara, eat your hart out!

Grootste cashewboom
Pipa ligt 70 kilometer ten zuiden van Ponta Negra, dé badplaats van Natal, en de VVV bedacht dat je dat stuk ook best per buggy kan afleggen. En als we toch in zo’n 4x4 zitten, waarom niet deels over het strand? Onze chauffeur Paolo zet z’n kleine krachtpatser geregeld aan de kant als we iets boeiends tegenkomen. Zoals de grootste cashewboom ter wereld in het dorp Parnamirim. 7500 Vierkante meter(!) aan stam en takken meet de wonderboom, die in 1888 door de visser Luiz Inácio de Olivieran werd geplant. We mogen er zelfs van proeven, want naast de attractie staan een paar aardige stalletjes met cashewlekkernijen. Aanrader: de Licor de Caju van de  sympathieke handelaar Isaac Loja. Mierzoet, maar superzacht.
De enorme diversiteit van de Braziliaanse bevolking is een verhaal apart. Onderweg komen we Indianen tegen, negroïde types, pure Europeanen en alle mixen die je kunt bedenken. Hoe dat zit? Daarvoor moeten we 8000 jaar terug in de tijd, toen Aziaten de Beringstraat overstaken en zo Amerika bereikten. De Portugese bezetter, die in 1500 in de persoon van Pedro Cabral arriveerde, noemde alle inheemse inwoners voor het gemak indianen. Maar vies waren ze niet van een beetje vermenging, want ze beschouwden de indios als edele wilden. Totdat de Portugezen het idee kregen dat de indianen gratis Braziliaans Redwood konden rooien. De boom was destijds zeer geliefd om z’n rode kleurstof. In de 17de eeuw kwam er nog een bevolkingsgroep bij: de miljoenen slaven uit Afrika die gebruikt werden op de suikerrietplantages in het noordoosten van Brazilië.
Voilà de kleurrijke inwoners die hier Potiguar worden genoemd. Overigens zijn de Brazilianen zeer gemoedelijk en open, dus contact is zo gelegd. We maken kennis met de jonge boer Gil Macedo, die als twee druppels water op de Marlboro Man lijkt. Laat de knappe Braziliaan nou kamers verhuren op zijn boerderij bij Araruna op een uur rijden van de kust. In zijn bemodderde jeep neemt hij ons mee voor een paar dagen onthaasten in het staatspark Pedra do Boca, in de aangrenzende staat Paraíba. Het is een groene oase temidden van een dor en droog landschap. Gils bescheiden farmhouse ligt aan de voet van een hoge rots die geschapen is als een gezicht, wat het park zijn naam gaf. “Mijn vader leefde op dit land, en dáárvoor vijf andere generaties. Mijn roots zitten dus als boomwortels in de grond verankerd.” Wie bij Gil logeert, kan rekenen op een heerlijke churrasco (Braziliaanse barbecue). Terwijl de zon rood verkleurt, genieten we van het weidse landschap waarin trotse wilde paarden vrij rondrennen.

Laidback sfeertje
De cocktailbar is nooit verder dan een paar meter weg in Pipa. En toch is de populaire toeristenbadplaats die zijn naam ontleent aan een lokale rots (letterlijk ‘wijnvat’) kalm en relaxed. Dat komt omdat surfers de plek in de jaren zeventig ontdekten en eigenlijk nooit meer zijn weggegaan. Het sfeertje anno 2009 is hippie meets chic, wat een gevarieerd aanbod aan winkels en restaurants oplevert. Het hoofdstrand trekt vooral elite en is bijzonder omdat de smalle strook zand door water van de kust is afgescheiden. Dorpelingen verdienen een goede boterham aan het in luttele seconden overzetten van verwende dames. Hoe anders is de sfeer op het langgerekte Love Beach, waar Braziliaanse surfers en Europese rugzaktoeristen de jaren zeventig opnieuw hebben uitgevonden. Lekker laidback op een geïmproviseerd terras hangen terwijl de barman caipirinha’s mixt. Voor wie deze Braziliaanse supercocktail nog niet kent: niets is zo verfrissend in een streek waar de zon 3000 uur per jaar schijnt! We ontmoeten de Nederlandse Hanna Dankers op Love Beach, dat voorheen bekend stond als het Strand van de Verdronkenen. Maar dat vond de VVV uiteindelijk niet zo’n goede naam. Blonde Hanna (31) kwam zes jaar geleden naar Pipa met het wilde plan er een strandtentje te runnen. “Uiteindelijk heb ik samen met mijn vriendin een tassenlijn opgezet, die we in haar boetiek in Pipa verkopen. Suba design combineert eigentijdse smaak met gerecyclede materialen. Blijf ik toch een beetje trouw aan mijn ideologische roots, ha.” Dat (overigens piepkleine) strandtentje kwam er uiteindelijk wel maar in plaats van Hanna schenkt haar Braziliaanse vriend Byron de drankjes. “De liefde heeft me hier gehouden. En niet alleen voor mijn vriend. Brazilianen zijn heel betoverend. De manier waarop ze bewegen en praten. Verder is er de liefde voor het surfen, wat je hier fantastisch kan doen.”

Infinity pool
Onze mooiste wandeling maken we in het Santuário Ecológico de Pipa. Dit beschermd stukje Atlantische regenwoud met zestien trails biedt spectaculaire vergezichten op de veelkleurige rotskust rondom onze verblijfplaats. Met laagtij zien we springende dolfijnen, als het hoogtij is komen de groene reuzenzeeschildpadden in beeld. De vakantie kunnen we niet beter afsluiten. Of
misschien wel... We nemen een duik in de infinity pool van het kuuroord in Tibau do Sul. Het azuurblauwe badwater gaat naadloos over in de golven van de oceaan. Ponta do Pirambu is niet zo bekend onder toeristen, maar Brazilianen stromen in het weekend massaal toe. Om te genieten van een Reiki massage, de regionale gerechten waar de kok beroemd om is of, zoals
wij, van een zomers Braziliaans zonnetje in hartje winter.

Lekker Brazilië!
Culitips van redacteur Inge Mink
1. Caipirinha Supercocktail met limoen, ijs, suiker en cachaçha (rietsuikerlikeur).
Bestellen bij: Beach Club Zaza in Pipa (www.clubzaza.biz). Omdat: de Russische eigenares er gratis zeezicht bij biedt.
2. Picanha Lendestuk van topkwaliteit, geserveerd aan een spies. Bestellen bij: het exotisch ogende openluchtrestaurant Tábua de Carne in Natal (www.tabuadecarne.com.br) Omdat: je-mag-eten-tot-je-uit-je-broek-springt.
3. Brazilian tapas Van tonijn in sesamkorst tot krieltjes in aiolisaus. Bestellen bij: Restaurante Tapas, Rua dos Bem-te-vis in Pipa. Omdat: de tapas hier veel groter zijn dan in Spanje!

Bron: ANWB